Secundaire victimisatie

Letselschade gaat zelden alleen over fysiekeverwondingen. Achter veel dossiers schuilt een tweede laag van leed: het gevoelvan onrecht, ongeloof of onbegrip dat slachtoffers ervaren tijdens deschaderegeling zelf. Dit fenomeen, waarbij het slachtoffer zich door hetsysteem opnieuw slachtoffer voelt, staat bekend als secundaire victimisatie –en het komt in de letselschadepraktijk vaker voor dan men denkt.

Wat is secundaire victimisatie?

Secundaire victimisatie ontstaat wanneer iemand die alslachtoffer is van een ongeval, zich opnieuw gekwetst voelt door de manierwaarop instanties, verzekeraars of zelfs hulpverleners met hem of haar omgaan.Denk aan slachtoffers die zich niet serieus genomen voelen, aanhoudend moetenbewijzen dat hun klachten echt zijn, of jarenlang moeten wachten op erkenningof vergoeding.

Waar het letsel fysiek kan genezen, blijft de psychischeimpact van deze tweede klap vaak veel langer hangen. Uit onderzoek van ondermeer de Universiteit Leiden blijkt dat langdurige procedures, wantrouwen engebrek aan communicatie het herstelproces sterk belemmeren.

De rol van de verzekeraar en belangenbehartiger

In veel gevallen ligt de oorzaak niet in kwade wil, maar inhet systeem zelf. Schadebehandeling is vaak juridisch en administratiefcomplex, met protocollen en tegenstrijdige belangen. Toch kunnen kleine keuzeseen groot verschil maken.

Een verzekeraar die tijdig reageert, duidelijk communiceerten empathie toont, voorkomt onnodige escalatie. Een belangenbehartiger die hetslachtoffer goed informeert en betrekt bij de stappen in het proces, kan veelwantrouwen wegnemen. Herstelgericht schaderegelen – waarbij samenwerking envertrouwen centraal staan – is in dat opzicht een krachtig antwoord opsecundaire victimisatie.

Een praktijkvoorbeeld

Een 42-jarige vrouw raakt betrokken bij een verkeersongeval.Haar letsel is niet levensbedreigend, maar ze houdt langdurige rugklachten. Zemeldt de schade bij de verzekeraar van de tegenpartij, die twijfels heeft overhet causaal verband tussen het ongeval en haar klachten. Er volgt een medischtraject van bijna drie jaar, met meerdere expertises en tegenrapportages.

Hoewel de vrouw uiteindelijk een vergoeding ontvangt, voeltze zich uitgeput, onbegrepen en emotioneel leeg. Ze zegt: "Ik heb nietalleen geleden door het ongeval, maar vooral door de strijd die daarnakwam." Dit type verhaal is illustratief voor hoe snel de schaderegelingzelf een bron van nieuw leed kan worden.

Herstelgericht schaderegelen als oplossing

De afgelopen jaren wint de herstelgerichte benaderingterrein. De Letselschade Raad stimuleert partijen om niet alleen te kijken naarjuridische posities, maar ook naar het welzijn van het slachtoffer. Daarbijdraait het om drie kernprincipes: vertrouwen, samenwerking en communicatie.

In deze aanpak wordt het slachtoffer gezien als mens, nietals dossier. Partijen spreken elkaar persoonlijk, werken aan wederzijds begripen formuleren gezamenlijke doelen: herstel van gezondheid, werk en kwaliteitvan leven. Steeds meer verzekeraars en belangenbehartigers werken volgens dezeprincipes, vaak met positief resultaat: minder conflicten, snellere afwikkelingen meer tevreden slachtoffers.

Juridische kaders en morele verantwoordelijkheid

Secundaire victimisatie is geen juridisch begrip, maar weldegelijk een relevant thema binnen de letselschadepraktijk. De zorgplicht vanverzekeraars en belangenbehartigers impliceert een professionele en zorgvuldigebejegening van slachtoffers. Een onzorgvuldige behandeling kan niet alleenleiden tot klachten bij het Kifid of de Tuchtraad, maar ook reputatieschadeveroorzaken.

In die zin is empathisch handelen niet alleen menselijk,maar ook professioneel verstandig. Letselschade is immers een vakgebied waarinjuridische kennis, medische expertise en menselijk inzicht samenkomen.

Conclusie: schadebehandeling als herstelproces

Secundaire victimisatie laat zien dat letselschade meer isdan een financiële kwestie. Het gaat over erkenning, vertrouwen en de manierwaarop een slachtoffer door het systeem wordt begeleid.

Elke advocaat, expert of verzekeraar die werkt metslachtoffers kan hier verschil maken. Niet door procedures te negeren, maardoor het menselijk aspect nooit uit het oog te verliezen. Want pas als hetslachtoffer zich echt gehoord voelt, kan de schadeafhandeling ook bijdragen aanherstel – in plaats van aan nieuw verdriet.

‍