Barbecue-ongeval en gemiste AVP-uitkering

Een opmerkelijke uitspraak van de Rechtbank Rotterdam (17december 2025, ECLI:NL:RBROT:2025:14808) laat zien dat eenaansprakelijkheidsprocedure niet alleen kan draaien om de toedracht van eenongeval, maar ook om wat er daarna gebeurt. In deze zaak gaat het om een jongendie als kind ernstige brandwonden opliep bij een barbecue-incident. Jaren laterstelt hij – via een bijzonder curator – zijn vader aansprakelijk, niet (meer)voor het ongeval zelf, maar voor de schade die is ontstaan doordat de vader wisselendeen tegenstrijdige verklaringen aflegde. Daardoor is volgens de curator eenuitkering onder de aansprakelijkheidsverzekering particulieren (AVP)misgelopen.

De rechtbank wijst de vordering tegen de verzekeraar (ABNAMRO Schadeverzekeringen) af, maar wijst de vordering tegen de vader wél toe.De schade moet in een afzonderlijke schadestaatprocedure worden vastgesteld. Deuitspraak is relevant voor iedereen die te maken heeft met letselschade enverzekeringsdekking, omdat zij scherp afbakent wanneer een benadeelderechtstreeks (direct) de verzekeraar kan aanspreken, en wanneer niet.

Wat gebeurde er bij de barbecue?

Het incident speelde op 14 juni 2014 in de tuin van eentante. De zoon was toen zeven jaar oud en liep ernstige brandwonden op. Hij isinmiddels meer dan tien keer geopereerd. In eerste instantie probeerde de vader– als wettelijk vertegenwoordiger – vergoeding te krijgen via deaansprakelijkheidsverzekeraar van de tante. Dat leidde niet tot een uitkering.

De vader had zelf een AVP bij ABN AMRO. Op basis daarvanstelde hij (namens zijn zoon) dat hij zélf aansprakelijk was voor hetbarbecue-ongeval en dat de verzekeraar daarom de letselschade van het kindmoest vergoeden. Dat traject leidde tot langdurige procedures, inclusiefgetuigenverhoren.

Waarom liep het verzekeringsspoor vast?

In een eerdere procedure kwam de rechtbank in 2019 nog tothet oordeel dat de vader aansprakelijk was en dat ABN AMRO moest uitkeren. Inhoger beroep draaide het gerechtshof Den Haag dat oordeel echter terug (arrestvan 17 mei 2022). Het hof vond dat de toedracht van het incident niet voldoendekon worden bewezen. Een belangrijk punt daarbij was dat er tegenstrijdighedenen onjuistheden waren, waardoor de verklaringen – met name die van de vader –onvoldoende betrouwbaar werden geacht om aansprakelijkheid vast te stellen.

Kort gezegd: het kind had wel ernstig letsel, maar het wasjuridisch niet vast te stellen wat er precies is gebeurd en of het aan de vaderte wijten was. Daarmee viel de basis weg voor een uitkering onder de AVP.

Nieuwe insteek: vader aansprakelijk voor gemisteuitkering

In 2024 werd een bijzonder curator benoemd om de belangenvan de inmiddels (bijna) meerderjarige zoon te behartigen. Die curator koos eenandere route: niet opnieuw de toedracht van het barbecue-ongeval centraalstellen, maar het gedrag van de vader daarna. Volgens de curator heeft de vaderonrechtmatig gehandeld door wisselende, tegenstrijdige en deels onwareverklaringen af te leggen. Als gevolg daarvan zou het kind eenverzekeringsuitkering zijn misgelopen. Die gemiste uitkering is volgens decurator schade die aan de vader kan worden toegerekend.

De vorderingen waren tweeledig:

1.     een verklaring voor recht dat de vaderaansprakelijk is voor deze schade, op te maken bij staat;

2.     een verklaring voor recht dat ABN AMRO alsAVP-verzekeraar van de vader verplicht is tot uitkering.

De rechtbank: vordering tegen vader toegewezen

De rechtbank vindt dat voldoende is gesteld om aan te nemendat de vader onrechtmatig heeft gehandeld door tegenstrijdig en deels in strijdmet de waarheid te verklaren. Belangrijk: de vader voerde geen verweer enconcludeerde tot toewijzing. Daarmee kon de rechtbank de gevraagde verklaringvoor recht geven. De rechtbank acht ook aannemelijk dat er schade kán zijn (eengemist geldbedrag), zodat verwijzing naar de schadestaatprocedure passend is.

Daarnaast bespreekt de rechtbank expliciet het belang van dezoon bij deze verklaring voor recht, ook als de verzekeraar niet hoeft uit tekeren. De rechtbank is terughoudend met het afwijzen van een vordering wegensgebrek aan belang en oordeelt dat de vaststelling van aansprakelijkheid van devader op zichzelf relevant kan zijn voor de zoon.

Waarom ABN AMRO niet hoeft uit te keren

De afwijzing van de vordering tegen de verzekeraar rust opmeerdere pijlers. Dat maakt de uitspraak extra leerzaam.

1) Geen “directe actie” bij zuivere vermogensschade

De curator sprak ABN AMRO aan als verzekeraar van de vader.Dat is in feite een “directe actie” (art. 7:954 BW): een benadeelde die deverzekeraar van de aansprakelijke persoon rechtstreeks aanspreekt.

Maar de wet staat een directe actie alleen toe bij schadedoor dood of letsel. In deze procedure gaat het niet om letselschade die isontstaan door de barbecue, maar om schade door het later afgelegdeverklaringsgedrag: het gemiste geldbedrag (de vermeend misgelopenverzekeringsuitkering). Dat is zuivere vermogensschade. Daarvoor biedt art.7:954 BW geen directe actie. De zoon kan de verzekeraar dus niet rechtstreeksaanspreken.

2) Ook inhoudelijk geen dekking: AVP dekt geen zuiverevermogensschade

Zelfs als je veronderstellenderwijs zou aannemen dat eendirecte actie wél mogelijk was, strandt de vordering volgens de rechtbankalsnog op de polisdekking. De AVP dekt (zoals vaak) alleen personenschade(dood/letsel) en zaakschade. De schade die hier wordt geclaimd is een gemistgeldbedrag, los van nieuw letsel of zaakschade. Dat valt niet onder de gedekteschadecategorieën.

De rechtbank verwerpt ook het beroep op het bekende arrestDe Onderlinge/NN (HR 30 maart 2012). Die zaak betrof een heel andere context(werkgeversaansprakelijkheid/verzekeringsplicht) en kan volgens de rechtbankniet worden gebruikt om in deze particuliere AVP-situatie zuiverevermogensschade toch onder de dekking te “trekken”.

3) Ten overvloede: causaal verband is niet bewezen

De rechtbank geeft daarnaast – “ten overvloede” – aan datzelfs het causaal verband problematisch is. De redenering van de curator is datzonder tegenstrijdige verklaringen er wél dekking en uitkering zou zijngeweest. Maar daarvoor moet alsnog aannemelijk zijn dat de waarheid dan zodanigzou zijn vastgesteld dat de vader aansprakelijk was voor het barbecue-ongeval.En juist dat staat niet vast: in de eerdere procedure kon de toedracht nietworden vastgesteld, en er zijn scenario’s denkbaar waarin niemand of een anderaansprakelijk zou zijn. Daarom is niet te onderbouwen dat de gemiste uitkeringdaadwerkelijk het gevolg is van het latere verklaringsgedrag.

Betekenis voor de praktijk: eerlijk verklaren is geenbijzaak

Deze uitspraak onderstreept dat inconsistent verklaren grotejuridische gevolgen kan hebben. Als de toedracht niet meer betrouwbaar tereconstrueren is, kan dat niet alleen de primaire letselschadevorderingfrustreren, maar ook leiden tot een zelfstandige aansprakelijkheid van degenedie door zijn handelen die bewijspositie heeft ondermijnd.

Tegelijk laat het vonnis zien dat verzekeringsrecht hardegrenzen kent. Wie zuivere vermogensschade lijdt, kan een AVP-verzekeraar nietzomaar rechtstreeks aanspreken en loopt bovendien vaak tegen dedekkingsomschrijving aan. Dat is voor benadeelden extra wrang als hetoorspronkelijke letsel ernstig is, maar het recht biedt daarvoor niet altijdeen “verzekeringsrechtelijke reparatie”.

Slot: schakel gespecialiseerde hulp in bij letselschadeen verzekeringsdekking

Zaken waarin letselschade, bewijsproblemen, tegenstrijdigeverklaringen en verzekeringsdekking samenkomen, zijn juridisch complex enprocedureel risicovol. Het is daarom verstandig om tijdig een gespecialiseerdeadvocaat in te schakelen, zowel om de bewijspositie te bewaken als om de juisteroute te kiezen richting aansprakelijke partij(en) en verzekeraar.